Siedem sakramentów świętych

1. Chrzest (łac. baptismum)

Obrzęd nawrócenia i oczyszczenia z grzechów, sprawowany na polecenie samego jego założyciela Jezusa Chrystusa (por. Mt 28,18–20). Będąc obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,26) stoi na początku drogi wiary każdego z uczniów Chrystusa, jest pierwszym z sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Deklaracja Światowej Rady Kościołów z 1982 roku wymienia następujące istotne elementy chrztu: wysłuchanie nauk Pisma Świętego dotyczących jego znaczenia, przyzywanie Ducha Świętego, wyrzeczenie się zła, wyznanie wiary w Trójcę Świętą, wykorzystanie wody. Osoba ochrzczona ma również wyrazić przekonanie, że chrzest da jej nową tożsamość syna lub córki Bożej oraz, że jako członek Kościoła jest powołana, aby głosić Ewangelię.


2. Bierzmowanie (confirmatio)

Istotą tego sakramentu jest przekazanie Ducha Świętego, umocnienie wiary oraz uzdolnienie do świadczenia o niej oraz jej obrony. Jednoczy ściślej z Jezusem Chrystusem. Katolika włącza w misję ewangelizacyjną Kościoła katolickiego. Udziela go również cerkiew prawosławna, ale wkrótce po chrzcie (czyli niemowlętom).

Spotkania dla kandydatów do bierzmowania: w miesiącu maju
Dziewczęta i Chłopacy Gim. i 8 kl. 14.05 godz. 18:00
Dziewczęta i Chłopacy 7 kl. 16.05 godz. 18:00

W sytuacji braku możliwości przyjścia w wyznaczonym terminie – można przyjść na spotkanie do innej grupy


3. Najświętszy Sakrament (eucharistia)

Eucharystia – dzięki niej Chrystus jest obecny w swoim Kościele w wyjątkowy sposób. Ustanowiona podczas Ostatniej Wieczerzy jest, jak mówi Sobór Watykański II, „źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego”.

Podczas Mszy kapłan mówi za Chrystusem: „Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy To jest bowiem Ciało moje, które za was będzie wydane”. Po tych słowach ukazuje wiernym hostię. Następnie unosi kielich i mówi: „Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: to jest bowiem kielich Krwi mojej Nowego i Wiecznego Przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę”.

Sakrament ten ma wiele określeń. nazywa się go eucharystią, ponieważ jest dziękczynieniem składanym bogu (greckie słowo eucharistein znaczy: „dziękować”). Inna nazwa to wieczerza pańska, w nawiązaniu do ostatniej wieczerzy, którą Chrystus spożył ze swymi uczniami w przeddzień męki.


4. Pokuta (paenitentia)

W tradycji chrześcijańskiej opartej na Ewangelii pokuta przybiera następujące podstawowe formy: modlitwa, post, jałmużna. Formy pokutne są ściśle związane z nawróceniem, wiarą w miłosierdzie Boga i pokorą, dlatego oderwane od tych kontekstów pozostają bez wartości jako akt religijny.

W wielu wyznaniach chrześcijańskich istnieją w kalendarzu cykliczne okresy pokuty (np. wielki post, suche dni) oraz praktyki pokutne mające na celu ułatwienie rozwoju duchowego i moralnego (np. pielgrzymka).


5. Namaszczenie chorych (unctio infirmorum)

Namaszczenie chorych jest piątym z katalogu siedmiu sakramentów. Jego materię i formę reguluje w Kościele katolickim Konstytucja apostolska papieża Pawła VI Sacram Unctionem Infirmorum z 30 listopada 1972 roku.

Namaszczenie chorych obok spowiedzi i Komunii Świętej (zwanej wtedy wiatykiem) jest nazywane sakramentem chorych. Jeżeli choroba uniemożliwia spowiedź, sakrament własną mocą odpuszcza grzechy. Ma to miejsce, jeżeli chory pragnie dostąpić ich odpuszczenia.


6. Kapłaństwo (sacri ordines)

Sakrament w Kościele katolickim, także Kościołach prawosławnych, anglikańskich i starokatolickich, który nadaje władzę uświęcania, tj. udzielania innych sakramentów.

Święcenia posiadają trzy stopnie: diakonat, prezbiterat oraz episkopat. W ciągu wieków wykształciła się także praktyka udzielania niższych stopni święceń: ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu, akolitatu i subdiakonatu. Z czasem subdiakonat został zaliczony do święceń wyższych. W 1972 roku papież Paweł VI, reformując święcenia niższe, zachował jedynie lektorat i akolitat, i to jako posługi powierzane mężczyznom świeckim.


7. Małżeństwo (matrimonium)

Usankcjonowany religijnie związek monogamiczny mężczyzny i kobiety będący sakramentalnym znakiem miłości Chrystusa i Kościoła (por. Ef 5, 32). Tak rozumiany jest w kościołach katolickim, starokatolickim, prawosławnym oraz anglikańskim. Teologia protestancka (poza anglikanizmem) nie uważa małżeństwa za sakrament, choć podkreśla jego świętość.